Motus Mori Institute

Choreograaf Katja Heitmann probeert de unieke motoriek van mensen te rubriceren ★★★★☆

Recensie door Annette Embrechts 24 Mei 2021 voor de Volkskrant

For english, scroll down

Motus Mori: meeting the archive van Katja Heitmann, tijdens Spring 2021. Beeld Jostijn Ligtvoet
Motus Mori: meeting the archive van Katja Heitmann, tijdens Spring 2021.
Beeld Jostijn Ligtvoet

Verrassend: ik blijk verwantschap te vertonen met een dakloze uit Düsseldorf (Pavel, 54 jaar) én de 93-jarige Herr Stamm, de Tilburgse Tosca (24) en parkinsonpatiënt Monika (65). Blijkbaar bewegen we onbewust op vergelijkbare manier: gefrunnik aan nagelriempjes, benen die tijdens het zitten automatisch dubbel over elkaar slaan, lopen met opgekrulde tenen. De Deense danseres Lea Christensen, lid van het collectief rond choreograaf Katja Heitmann, heeft mij een uur lang liefdevol bevraagd over (de herkomst van) mijn motoriek. Onderwijl spiegelt ze mijn bewegingen. Haar geconcentreerde aanpak werkt ontwapenend. Vervolgens koppelt ze mijn karakteristieke gebaren aan het reservoir in haar lichaam, ontstaan na eerdere gesprekken met honderden deelnemers aan Motus Mori, Heitmanns intrigerende, zesjarige kunstproject.

In een levend museum voor menselijke motoriek probeert Heitmann unieke, persoonsgebonden bewegingen te rubriceren. Zo verschillend als hun herkomst kan zijn, ergens zit overlap met anderen. Die connectie maken haar performers. Samen vormen ze een levend archief, dat zich uitbreidt in elke stad waar Heitmann met haar aandachtige, zorgvuldig uitgedachte project neerstrijkt. Nu doneer ik onder meer mijn opkrullende tenen.

Oorspronkelijk wilde Heitmann tijdens het performancefestival Spring haar levende museum in zijn geheel exposeren, waarbij toeschouwers geconcentreerd langs tien performers dwalen en vertraagde motoriek uitwisselen. Vanwege de restricties introduceert ze in Utrecht tijdens een testen-voor-toegangpilot een nieuwe stap: Motus Mori: Meeting the Archive. In drie uur tijd word je een-op-een ondervraagd over je gebarentaal, krijg je uitleg en koffie, om tijdens het laatste uur naar je eigen kinetische portret te kijken. Christensen presenteert dat weergaloos, in slow motion, met vertraagde oogopslag. Ik herken mijn ‘vertaalde’ tics en gestes, fluisterend vermengd met die van Pavel, Monika, Tosca en Herr Stamm. Hoogst origineel

Motus Mori: meeting the archive van Katja Heitmann, tijdens Spring 2021. Beeld Jostijn Ligtvoet
Motus Mori: meeting the archive van Katja Heitmann, during Spring 2021.
Image Jostijn Ligtvoet

Surprisingly, I seem to have a connection with a homeless person from Düsseldorf (Pavel, 54) and the 93-year-old Herr Stamm, Tosca (24) from Tilburg, and Monika, a Parkinson’s patient (65). Apparently, we move unconsciously in similar ways: fidgeting with cuticles, legs that automatically cross over each other while sitting, walking with curled-up toes. The Danish dancer Lea Christensen, a member of the collective around choreographer Katja Heitmann, questioned me lovingly for an hour about (the origin of) my motor skills. While doing so, she mirrored my movements. Her concentrated approach has a disarming effect. She then links my characteristic gestures to the reservoir in her body, which has emerged from earlier conversations with hundreds of participants in Motus Mori, Heitmann’s intriguing six-year art project.

In a living museum of human motion, Heitmann attempts to classify unique, person-specific movements. As different as their origins may be, there is an overlap somewhere. Her performers make that connection. Together, they form a living archive, which expands in every city where Heitmann settles with her attentive, carefully conceived project. Now I donate, among other things, my curled-up toes.

Originally, Heitmann wanted to exhibit her living museum in its entirety during the Spring performance festival, where spectators wander past ten performers in concentration and exchange delayed movements. Because of the restrictions, she introduced a new step in Utrecht during a test-by-access pilot: Motus Mori: Meeting the Archive. In three hours, you will be questioned one-on-one about your sign language, given explanations and coffee, and during the last hour you will look at your own kinetic portrait. Christensen presents this in an unparalleled way, in slow motion, with slowed down eyes. I recognise my ‘translated’ tics and gestures, whispering mixed with those of Pavel, Monika, Tosca and Herr Stamm. Highly original

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 Motus Mori Institute

Thema door Anders Norén