Motus Mori Institute

De standaard **** “Beweging die voor altijd blijft”

Charlotte De Somviele schreef in De Standaard een recensie naar aanleiding van Motus Mori Brugge.

“Krakende vingers, nerveuze gebaren, trillende mondhoeken: iedereen heeft wel een tic. Motus Mori vereeuwigt ze tot kunst.”

Charlotte de somviele – de standaard

Motus mori ****

Nog tot 12 december in de Poortersloge, Brugge (13-17 uur).

Hoe kunnen we iets vasthouden dat gedoemd is om te verdwijnen? Toen de vader van Katja Heitmann stierf, liet hij niks na. In de weken na zijn begrafenis begon de Duitse choreografe spontaan zijn unieke trekjes te reconstrueren: hoe hij soms tot bloedens toe op zijn hoofd krabde als hij een probleem had, of ’s ochtends altijd met gekruiste benen aan de keukentafel koffiedronk. Zo groeide het idee voor Motus mori: een levend museum voor fysieke herinneringen.

Of ik eens door de kamer wil lopen? Terwijl ik haar instructies volg, imiteert danseres Lea Christensen nauwgezet mijn loopje en de swing van mijn armen. Het voelt wat ­unheimlich om plots naast je eigen dubbelganger te staan, maar Lea is zo ontwapenend dat je haar meteen vertrouwt. Iedereen die een beweging aan Motus mori wil schenken, krijgt zo’n interview. Zijn er gewoontes die ik van mijn ouders heb overgenomen of die ik met het ouder worden heb verloren? Kan ik mijn favoriete slaaphouding eens laten zien? Een uur lang graaft Lea in mijn fysieke geheugen. https://www.youtube.com/embed/Q0Q1EMrO5S4

Midden in het gesprek vraagt ze me om in foetushouding met gebalde vuisten op de grond te gaan liggen. ‘Deze beweging komt van een vrouw met parkinson’, fluistert ze. ‘Elke ochtend wordt ze helemaal verkrampt wakker. Ze moet haar vingers eerst langzaam masseren voor ze ze kan losmaken.’ Bijzonder hoe je je door één beweging verbonden voelt met een aftakelende vrouw. Het is kinetische empathie op haar best.

Kinetisch portret

Ondertussen schonken al meer dan 920 mensen een beweging aan het archief, van kleuters tot zwangere vrouwen en bejaarden met een looprek. Na het interview kun je de verzameling bezichtigen. In een slow­motionchoreografie die vijf uur lang doorloopt, brengen tien dansers de gebaren samen. Op een slip na zijn ze naakt, zodat je elke rimpel en huidplooi kunt zien. Hoe abstracter hun dans, hoe groter de herkenbaarheid. Ook Christensen heeft op basis van ons gesprek een kinetisch portret gemaakt dat ze vervlecht met de 200 andere mensen die ze al in haar lichaam opgeslagen heeft. Ontroerend om jezelf te zien door de ogen van een ander, het is alsof je een ­privékunstwerk cadeau krijgt. Het voelt unheimlich om plots naast je eigen dubbelganger te staan

Voor de dansers is het onmogelijk om alle namen en leeftijden te onthouden. Om niemand te vergeten, gaan ze op zoek naar fysieke connecties. De sprongetjes van een energieke baby triggeren bijvoorbeeld de jeugdherinnering van een vrouw die als kind in de lucht werd gegooid. En een trillende lip leidt naar het verhaal van een 94-jarige man die t­ijdens de oorlog voor de bommen schuilde.

Aan Motus mori kun je overigens niet alleen je eigen bewegingsstijl voor de eeuwigheid afstaan, maar ook die van een dode. ‘Onlangs recreëerden we de bewegingen van een overleden vrouw op vraag van haar mama en partner’, vertelt choreografe Katja Heitmann. ‘En we deden ook al eens een interview met een palliatieve man. Zijn vrienden komen nog vaak naar de tentoonstelling om dicht bij hem te zijn.’ Zo levend worden herinneringen zelden.

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2022 Motus Mori Institute

Thema door Anders Norén