Motus Mori Institute

Maastricht

In september en oktober 2019 presenteerden we in Marres huis voor hedendaagse cultuur, 40 dagen lang, met 10 dansers gedurende 5 uur per dag, 6 dagen per week, de ‘uitstervende beweging van Maastricht’.

“( .. .) de schoonheid en kwetsbaarheid van dans in één doordacht concept.”

Francince van der Wiel, NRC

“De bewegingen worden universeel, zonder ook maar iets van hun intimiteit te verliezen. Museum Motus Mori is een kinetisch portret van ons allemaal.”

Edo Dijksterhuis, Museumtiidschrift

“( … ) meest indrukwekkende tentoonstellingen die ik ooit heb bezocht. Museum Motus Mori confronteert je met dat wat we allemaal gemeenschappelijk hebben. Katja Heitmann noemt het menselijkheid.”

Barbara Starting, Tubelight

“Het was maar één noot, één splitsecond, in de combinatie van audio- en visuele ervaring, die mij ineens diep ontroerde. Alsof er dwars door de ruimte een deur openging. Dat ene fragment uit de muziek was zogezegd de trigger, voor iets veel universelers dat ik op dat moment ervoer. Ik heb moeite gedaan om tranen te bedwingen. Niet zozeer uit schaamte, als wel uit angst iets te verstoren. Maar dat maakt de ervaring er niet minder indringend om. Het heeft de rest van mijn dag wel beheerst (ik was samen met mijn vrouw, die een interview had – we waren later op de middag nog terug om het resultaat daarvan te zien). Maar de echo van die eerste ervaring, hoewel toenemend vager, heeft eigenlijk wel een volle week aangehouden. Mijn gedachten dwaalden er steeds weer naar toe. Naar huis wandelend had ik min of meer besloten de ervaring maar zo te laten. Ik bedoel, dat niet verder in mijzelf te onderzoeken, maar het te laten zijn wat het is. Volgende dag kon ik het toch niet laten er wat over op te schrijven. Eerste punt, overlijden van mijn ouders, ort na elkaar, ruim twintig jaar geleden. Sindsdien heb ik wel gemerkt dat moties wat dichter aan de oppervlakte liggen dan in de periode daarvoor. Ik mis ze, maar geloof niet dat er veel onverwerkt verdriet resteert. Nog twee steekwoorden, meer door de directe ervaring uit de voorstelling, melancholie en ook weemoed. Pas daarna las ik het boekje dat ik van de voorstelling meenam, en ik kwam gelijkaardige begrippen, woorden zelfs, tegen die ik eerder al voor mezelf had eformuleerd. “Anatomy of melancholy”, heb ik pas gelezen nadat ik dat voor mezelf had geschreven. Het lijkt me bijzonder dat je, jullie, in staat zijn in je werk een intentie neer te leggen die bijna 1 op 1 door mij als zodanig is ervaren. Chapeau!”

Roel Idema, bezoekeR

© 2022 Motus Mori Institute

Thema door Anders Norén